Een onoverzichtelijke wirwar van waarheden, fantasieën, columns, observaties, bedenkingen, beschouwingen, kritieken en loftuitingen.
Warnet, een digitale eenmanskrant voor lezers en lezeressen die niet snel in de war raken en niet alles voor zoete koek aannemen omdat het geschreven staat.

Door verhuizing en verbouwing ben ik een aantal maanden niet in staat geweest mijn weblog
te onderhouden. Binnen afzienbare tijd hoop ik op Warnet mijn hart weer te kunnen luchten.

SMAKELIJK ETEN

The Butterfly Restaurant is ons aanbevolen als een gelegenheid waar tegen billijke prijs een uitstekend diner wordt geserveerd. Bij onze binnenkomst worden we ontvangen door een kleine, te dikke man met een bleek gezicht vol rode transpiratievlekjes. Met dribbelpasjes gaat hij ons voor naar een tafeltje. Rond zijn benen zwabbert een lang, blauw voorschoot.
Het licht van twee te felle gloeilampen in opaalglazen krulkapjes schijnt onbarmhartig op het witte tafellinnen. Het doet de sfeer geen goed; het tafelzilver werpt zelfs verblindende reflecties. Maar meer nog hindert ons de alomtegenwoordigheid van geprepareerd gevogelte, alsmede droef op ons neerziende, tegen de wanden gespijkerde herten-en zwijnenkoppen, met daaronder de getypte datum van hun hageldood. Aan de wand vlak naast ons hangt een glazen vitrine met een uitgebreide collectie spelddoorstoken vlinders. En, alsof dit nog niet genoeg is, drijft boven ons tafeltje, aan koperen kettinkjes, precies op ooghoogte, een gebalsemde snoek met glanzend gelakte schubben. De bek, in een verdroogde waterkreet opengesperd, toont twee rijen naaldscherpe tanden, met daartussen geschoven een kaartje waarop in sierlijk schrift staat vermeld dat hij op 3 juli 1995, na een strijd van bijna vijf kwartier, uitgeput capituleerde voor de dappere hengelaar Frank Dilly.
Het is deze triomfantelijke geschiedschrijving des doods die ons, nog voor we een bestelling hebben geplaatst, onze stoelen achteruit doet schuiven. Geen trek meer.
Eenmaal buiten spreken we tegen elkaar de hoop uit dat de blauwgeschorte uitbater van dit macabere etablissement after all een ellendig einde mag vinden, en dat zijn lichaam, dat zou het mooiste zijn, terecht zal komen op de snijtafel van een artsenijkundig laboratorium. En zijn dikke bleke kop in een fles sterk water.

©Willem Aalders

In de donkere, vreesaanjagende kathedraal van de Spaanse stad Burgos wordt men in drie talen gemaand tot eerbiedige stilte, maar laat men Bach te luid preluderen via ruisende afspeelbanden en verborgen opgestelde luidsprekerboxen.
Het interieur lijkt met roetwalm bedekt. Nergens valt een lichtgekleurd vlak te bespeuren.
Als geesten uit de duisternis naar voren tredend, doemen hier en daar enkele oudere mannen op, monniken wellicht, om de mouw van hun pij een gezag uitstralende witte band. Zij schudden het hoofd en een wijsvinger wanneer iemand een camera in stelling dreigt te brengen. ‘No photographs.’ ‘Why not?’ Ze halen de schouders op. In dit godshuis worden geen verklaringen gegeven.
Vragen genoeg, maar men kan ze slechts aan zichzelf stellen. Waarom zijn de kruiswegstaties niet te onderscheiden? Waarom vangt alleen het altaar van klatergoud uit het hoge koepelvenster een bundel daglicht, en niet ook El Cid en zijn Ximena, die daar witgemarmerd, met gesloten ogen, hand in hand uitgestrekt liggen? Waarom lijkt het of men alle moeite heeft gedaan een zo beklemmend mogelijke sfeer op te roepen? Toch niet om de bezoeker een blik te gunnen in de zwartheid van het helse, middeleeuwse katholicisme? Duister is alles, schrikaanjagend als een hel zonder het licht van vagevuur.
Je kunt je niet voorstellen dat men in deze bovenaardse grafkelder vreugde of extase zou kunnen beleven aan zoiets als geloofsbelijdenis – hoe in Godsnaam zou men hier het Licht kunnen zien?
Per autobus aangevoerd vakantievolk schuifelt eerbiedig lispelend over de stenen vloeren. Eenmaal weer buiten knippert het tegen het felle zonlicht alsof het een bioscoop verlaat. Zie de opluchting op de gezichten; er kan weer gelachen worden. Kennelijk is dat de kathedraal-DJ onwelgevallig, van binnen klinkt vermanend Bachs Jesu Bleibt Meine Freude.

© Willem Aalders 2003

OP ZEE

De overtocht duurt zeven lange uren, gedurende welke ik mij onledig
houd met me af te vragen wat de zeeman in godsnaam beweegt zich
beroepshalve over te geven aan deze immer deinende woonplaats van Ondine.
Uren waarin, niet vaker dan bij tijd en wijle, mijn landerige blik gevangen wordt
door een aan de horizon verschijnend vaartuig of, dichterbij, de onrustig
dansende contouren van een boei.

Ik hunker naar stavaste grond, naar huizen, bomen, een begrensde einder.
Die tenslotte, eindelijk, opdoemt in de gedaante van de rotsen van Dover.

© Willem Aalders

TOUR LE DIMANCHE

De opvallend graterige dame,
doordeweeks verkoopster op lingerie
bij Peek & Cloppenburg,
verrichtte des zondags Goede Werken
door ons, kindertjes van tien,
belangeloos, maar wel tegen
de verplichte worp van een muntstuk
op een glazuurgebarsten schotel,
vetrouwd te maken met veronderstelde
Zegeningen des Here.

Ach God, soms zette zij zich
aan een gekruld harmonium.
Pedaalde haar voeten,
schokte haar schouders,
puilde in de nek haar pezen,
plette haar billen op het krukje,
links, rechts, links, rechts,
als beklom zij per rijwiel
een berg van de eerste categorie.
Bij welk zwoegen haar Here helaas
uitblonk door afwezigheid.

© Willem Aalders

Kort na de Bevrijding, in juli 1945, mochten wij als ambachtsschoolleerlingen, dankzij een of andere instantie voor herstelhulp, allemaal een gratis US-Army-jasje uitzoeken.
In de hal op de beganegrond lag een hele berg, met een legertruck aangevoerd en door onszelf uitgeladen. Kreukelige, chemisch geurende jasjes, vers gestoomd en tot en met de koperen knoopjes zwart geverfd. Jasjes, die eerder toebehoorden aan gesneuvelde of gewonde Yankees, zoals de directeur tevoren met vals omfloerste stem had toegelicht. Zo kort na de oorlog deed men nog aan piëteit, althans, deed men alsof men nog geroerd kon raken door de dood. Oprecht kon de directeur niet zijn, meende ik, wanneer de dood aan je was voorbijgegaan kon je hem alleen maar opgelucht nawuiven.

We hadden bij het uitladen al gemerkt dat in sommige jasjes kleine gaatjes zichtbaar waren, reden waarom er fanatiek slag werd geleverd om een exemplaar te bemachtigen waaraan zoveel mogelijk van dergelijke onvolkomenheden opvielen.
Als elkaar verdringende vrouwen op de lappenmarkt groeven we ons in de zwarte textielberg.
Of een jasje wel goed paste deed er zozeer niet toe. Zonder aarzelen koos ik een jasje dat naast het linker borstzakje een geschroeid gaatje vertoonde. Ik trok het jasje aan en spiegelde mezelf in het glas van de ramen.
Het gaatje was duidelijk zichtbaar, constateerde ik tevreden.
Maar reeds de volgende dag werd dat gaatje, ondanks mijn heftig protesteren, door mijn moeder met fijn garen vrijwel onzichtbaar hersteld. Kleren moeten behalve schoon ook héél zijn, vond ze.
O.k, maar toen was er geen lol meer aan, aan dat jasje.

© Willem Aalders

Oudere dames, hè…Daar zijn er die hebben vaakeen teveel aan verticalegroefjes rond hun lippen.Als de staafjes van een tuinhark.Een boeiend gezicht, daar kunnen we onze ogen met moeite van afhouden.

In gedachten zien wij
een plastisch chirurg bezig
de lippen van een dergelijke dame
met fijne steken aan elkaar te naaien.
Maar halverwege krijgt de man
er opeens genoeg van.
Hij legt zijn naald neer
en knipt alle hechtingen door.

Klaar is onze oude dame ermee,
met zo’n chaotische chirurg.

© Willem Aalders

Als je geïnteresseerd bent in literatuur en poëzie zou je voor de aardigheid eens naar de website
http://www.meander.italics.net/ kunnen gaan. Eenmaal binnen kun je, na wat geklik op de juiste knoppen, een interview, een verhaal en een gedicht van mijn hand lezen. En mijn stem horen want ik lees het gedicht ook zelf voor.
Het kreeg in februari 2004 het predicaat Gedicht Van De maand.
Meander is een digitaal literair magazine vol gedichten, verhalen, recensies, artikelen en literair nieuws, waarvan je gratis abonnee kunt worden. Om de week ontvang je via e-mail een flinke portie op je bordje, ook van ‘klassieke’ schrijvers en dichters. Van harte aanbevolen.

EEN CAFE IN AMSTERDAM

Die avond zette ik, na drie decennia’s weer eens terug
in Amsterdam, in het halfduister nauwlettend mijn
stappen over de ongelijke trottoirtegels. Dankzij
het vale lantaarnlicht had ik juist voldoende zicht om
het als welkomstconfetti verstrooide straatafval vituoos
te kunnen ontwijken.

De regen nam in hevigheid af. Maar nat was ik al.

Huiverend passeerde ik een café met hoge bovenlichten
waaruit een lied een uitweg zocht. Ik bleef even staan
om te luisteren. Boven mijn hoofd knarste een wiegend
uithangbord drink Hertog Jan.
Opeens herkende ik het pand als de eertijdse bakkers-
winkel, waar ik door moeder werd heengestuurd om
voor ons wekelijkse halve brood in de rij te gaan staan.
Het was in de hongerwinter.
Tsjezus, toen was ik nog pas zeven!

© Willem Aalders